၂၀၁၄ ကို ၾကိဳဆိုျခင္း : မေလးရွား ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးႏွင့္ စာေပေဟာေျပာပြဲ

ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္မွာ ျပာသိုလဆန္း (၁)ရက္ေန႔ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးနဲ႔လည္းတိုက္ဆိုင္၊ စာေပေဟာေျပာပြဲ လည္းရွိလို႔ ႏွစ္ပြဲလံုးႏြဲျပီး ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္။ သေလးထိုင္ခုတ္ဖူ ေကာက္ဦးေပၚေသာ ကရင့္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ မေလးရွားေရာက္ ေရႊကရင္မ်ားကို စုစည္းေရာက္လာၾက
 ေဟာေျပာ ေဖ်ာ္ေျဖၾကရင္း ႏွစ္သစ္ကိုအတူဆင္ႏြဲခဲ့ၾကတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုကို ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။ ကရင္အက်ီ ေရာင္စံု၀တ္ဆင္ထားၾကတဲ့ ခ်စ္စရာေရႊကရင္ေတြကို ျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာမိပါတယ္။ ေမာင္ညီမငယ္ေတြ ဆိုၾကကၾကတာ ၾကည့္ရင္းစိတ္အပန္းေျပ ခဲ့ပါတယ္။ သေဘာျဖဴအူစင္းလွျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခ်င္ၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ကရင္လူမ်ိဳးေတြ အျမဲတမ္းေပ်ာ္ရႊင္ နိဳင္ၾကပါေစလို႔ ႏွစ္သစ္မွာ ေတာင္းဆုျပဳမိပါတယ္။ အေ၀းေရာက္ ေရႊကရင္ေတြ ဇြဲကပင္ေတာင္နဲ႕ အမိေျမကို မေမ့ၾကပါေစနဲ႔ လို႔လည္း ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

ေန႔လည္ (၁၂)နာရီေလာက္မွာ ကိုတာရာယာမွာ က်င္းပတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို သြားခဲ့ပါတယ္။ ခန္းမထဲကိုေရာက္ေတာ့ ဆရာမေဒၚစန္းစန္းႏြဲ႔(သာယာ၀တီ) စတင္ေဟာေျပာ ေနပါျပီ။ အ ေျပာေကာင္းတဲ့ ဆရာမက (၇)ႏွစ္ေက်ာ္ ေထာင္က်ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ ၈၈ အေရးအခင္းမွာ မတရားေသာ အမိန္႔ဟူသမွ်ကို ဖီဆန္ရန္ နိဳင္ငံသားတိုင္းတြင္ တာ၀န္ရွိသည္
ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္ကို သေဘာတူေရးဆြဲၾကရာမွ ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာဦးကိုေလး (အင္း၀ဂုဏ္ရည္)က ထိရွေျပာင္ေျမာက္ေသာ ကဗ်ာမ်ားကို ရြတ္ဆိုေဟာေျပာပါတယ္။ ဆရာေနာက္ဆံုးစကားကေတာ့ ကၽြန္မရင္ကို အထိဆံုးပါ။  
သူ႔တို႔ကမ္းလာတဲ့လက္ဖ၀ါးမွာ..အို ငါ့ပါးရာေတြနဲ႔
ရင္ကြဲမတတ္ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဆရာ့ရင္ဘတ္က ပြင့္ထြက္လာတဲ့ စကားလံုး။ေထာင္မေၾကာက္ တန္းမေၾကာက္ အာဏာရွင္ေတြကို ကဗ်ာနဲ႔ကေလာ္တုတ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာၾကီး အိုေနပါျပီ။ အိုေနေပမဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးကို အျမစ္မက်န္ေအာင္ တူးထုတ္ပစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာအားမာန္ေတြက ကၽြန္မတို႔ ငယ္ရြယ္သူေတြထက္ အဆမတန္ သာေနပါတယ္။ ဆရာအိုတို႔ လမ္းစဥ္ကို ကၽြန္မတို႔ ညီညီညြတ္ညြတ္ လိုက္နိဳင္မွ ဒီစနစ္ဆိုးကို ေတာ္လွန္နိဳင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မလုပ္ျဖစ္ေသးတဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ဆရာတို႔ကို အားနာမိပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာ ညီမင္ညိုကလည္း အေျပာအေဟာ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။  ၾကဴ(၄) ၾကဴေကာင္း၇န္ အေရးၾကီး ေၾကာင္းကို  ေဆြးေႏြးေျပာျပခဲ့ ပါတယ္။
ပထမ  Q - IQ ဥာဏ္ရည္ျမင္ျ့ခင္း
ဒုတိယ Q- EQ စိတ္ခံစားမွဳ ဥာဏ္ရည္ျမင့္ျခင္း
တတိယ Q- PQ ကိုယ္ကာယ ၾကံ႕ခိုင္က်န္းမာျခင္း၊ က်န္းမာေအာင္ေနမွ အလုပ္ေတြေကာင္းေကာင္း လုပ္နိဳင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
စတုတၳ Q-SQ ဘာသာတရား ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မွဳဆိုင္ရာ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္မွဳ ျမင့္မားျခင္း။ မိမိယံုၾကည္ ဘာသာတရား၏ အဆံုးအမကို လိုက္နာၾကလွ်က္ သူတပါး၏ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မွဳကို ေလးစားတတ္မွသာ မတူညီကြဲျပားၾကသူေတြ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ လက္တြဲေနထိုင္ ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။

လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရးမွဳိင္းေတြမိျပီး မတည္ျငိမ္ျဖစ္ေနရင္၊ တိုင္းျပည္ေခ်ာက္ကမ္းပါးသို႔ မက်ေရာက္မွီ လက္တစ္လံုးအလိုေလးမွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတဲ့ အေျခအေန ျပန္ေရာက္လာမွာကို စိုးရိမ္ရသျဖင့္ သတိရွိၾကရန္ အေလးအနက္ ေျပာသြားပါတယ္။ တိုင္းျပည္အေရးအတြက္ အပင္ပန္းခံ ေျပာၾက ေရးၾကတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြကို ေလးစားအားက်မိပါတယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္ပါတယ္။

ဘာမွမလုပ္ေပးနိဳင္တဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ျမန္မာျပည္အတြက္ ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္းေလးပဲ ေတာင္းေပးပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာ ပါေစ....
မိခင္နွင့္တူေသာ အေမစု က်န္းမာပါေစ..
အေမစုကို ၀န္းရံၾကသူေတြအားလံုးလည္း က်န္းမာၾကလို႔၊ ေျပာသမွ်စကား ေရးသမွ်စာေတြ ၾသဇာေညာင္းနိဳင္ပါေစ...
တပ္မေတာ္သားမ်ားအားလံုး အျမင္အာရံုေတြ ၾကည္လင္ၾကလို႔ နွလံုးသားေတြ ပြင္းလန္းၾကပါေစ။



အခ်ိန္မရသျဖင့္ စာေပေဟာေျပာပြဲအေၾကာင္း အေသးစိပ္မေရးနိဳင္တာကို ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။

ႏွလံုးလွ စာေပေဟာေျပာပြဲ (ဇူလိုင္ ၂၀၁၃၊ ၆၆ၾကိမ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္)

 

ႏွလံုးလွ ပရဟိတလူငယ္မ်ား ေသြးလွဴရွင္အဖြဲ႔ (ကြာလာလမ္ပူ) ရန္ပံုေငြအျဖစ္ က်င္းပေသာ (၆၆)ၾကိမ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ စာေပေဟာေျပာပြဲကို ဇူလိုင္လ (၁၄)ရက္ေန႔တြင္ SM ခန္းမ၌ က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ရန္ကုန္ နာေရးကူညီမွဳအသင္း ဒု-ဥကၠဌ ေဒၚသန္းျမင့္ေအာင္၊ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပြင့္လင္းလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွ ကိုမင္းကိုနိဳင္ႏွင့္ ကိုဂ်င္မီတို႔မွ လာေရာက္ေဟာေျပာခဲ့ ပါသည္။ အခမ္းအနား မစတင္မွီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနွင့္အကြ က်ဆံုးေလျပီးေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို အေလးျပဳျပီး၊ နိဳင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို သီိဆိုၾကသည္။

ပညာတန္ခိုးႏွင့္ ပရဟိတလူမ်ိဳးေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ကိုဂ်င္မွီမွ ပထမဆံုးေဟာေျပာ ပါသည္။ စာေပေဟာေျပာပြဲသိုွ႔ တက္ေရာက္လာၾကေသာ ပုရိတ္သတ္မ်ားကို ကိုဂ်င္မီက ရင္ထဲကလာေသာ စကားျဖင့္ မဂၤလာပါဟု လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲနဳတ္ဆက္၍ ေဟာေျပာပြဲကို စတင္ပါသည္။ ေဟာေျပာက်င္းပရန္ (၄)လခန္႔ ၾကိဳတင္ျပင္ထား ခဲ့ေသာ္လည္း လတ္တေလာ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ လာရန္သင့္မသင့္ စံုးစမ္းခဲ့ရပါသည္။ မေလးရွားအဖြဲ႔မ်ားက ယခုလိုအေျခအေနမ်ိဳးတြင္ လာရန္ပို၍လိုအပ္ေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ လာခဲ့ၾကပါသည္။ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာမ်ားအတြက္ ခြန္မ်ားမွ်ေ၀ေပးရန္ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ပညာကိုတန္ဖိုးထား၍ ပရဟိတကို ျမတ္နိဳးေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ပညာတန္ခိုးႏွင့္ ပရဟိတ လူမိ်ဳးသာလွ်င္ ကမၻာမွာ အထက္တန္းသို႔ ေရာက္နိဳင္သည္။ ျမန္မာတို႔သည္ ပညာကို တန္ဖိုးထားပါလွ်က္ ပရဟိတကို ျမတ္နိဳးပါလွ်က္ ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနရျခင္းမွာ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေက်ာ္ ရက္ရက္စက္စက္ ဖ်က္ဆီးခံ ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ပညာဆိုသည္မွာ အမွန္တရားကို ထိုးထြင္းသိျမင္နိဳင္ျခင္းကို ဆိုလိုသည္။ ပညာဟုဆိုလွ်င္ အတန္းပညာႏွင့္ မျပီး၊ အတန္းပညာသည္ အမွန္တရားကို ထိုးထြင္းသိျမင္နိဳင္ရန္ အေထာက္အကူ ျပဳသည္။ အေျခခံပညာ အားနည္းသည့္အခါ အမွန္ကိုသိခြင့္မရ၊ လမ္းလြဲသြားၾကသည္။ ၁၉၈၈ ၀န္းက်င္က ပညာေရးသည္ ယခုအခ်ိန္ထက္စာလွ်င္ မဆိုးေသးဟုဆိုနိဳင္ေသာ္လည္း၊ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းမ်ား မလံုေလာက္ျခင္း၊ လက္ေတြ႔ေလ့လာရန္လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းကိရိယာမ်ား ပ်က္စီးယိုယြင္းေနျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ထိေရာက္စြာ သင္ၾကားခြင့္မရခဲ့သည့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ သိပၸံပညာရွင္ ျဖစ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ရူပေဗဒ ဘာသာရပ္ကို သင္ယူခဲ့ေသာ ကိုဂ်င္မီသည္ ရည္းမွန္းခ်က္ႏွင့္ ေ၀းခဲ့ရသည္။

အေျခခံပညာအားနည္း၍ အမွန္တရားကို သိခြင့္မရေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ားသည္ အေၾကာက္တရားမ်ားေၾကာင့္ အမွန္ကိုထုတ္ မေျပာရဲၾကေပ။ အေၾကာက္တရားတြင္ ရိုးသားေသာ အေၾကာက္တရားႏွင့္ မရိုးသားေသာ အေၾကာက္တရားဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။ မိမိေဆြမိ်ဳး အသိုင္းအ၀ိုင္း ထိခိုက္နစ္နာမည္ကို စိုးရိမ္၍ေၾကာက္ျခင္းသည္ ရိုးသားေသာ အေၾကာက္တရားျဖစ္သည္။ မိမိၾကီးပြားခ်မ္းသာေရးအတြက္ အထက္ဖား ေအာက္ဖိလုပ္ျခင္းသည္ မရိုးသားေသာ ေၾကာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္တရားကို ျမတ္နိဳးေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ အမွန္တရားကို ျပခြင့္မရပါက ႏွလံုးသားထဲတြင္ သိမ္းဆည္းထားျပီး၊ အခြင့္အေရးရပါက အမွန္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကသည္။            ၈၈ အေရးအခင္းၾကီးသည္ အမွန္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပေသာ သာဓကျဖစ္သည္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္သည္ အခြင့္အေရးရခိုက္ အမွန္တရားကို ျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ မၾကာေသးခင္ ၂၀၁၀ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္္သည္လည္း အမွန္တရားကို ဖြင့္ျပလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

မေလးရွားနိဳင္ငံ၊ ကြာလာလမ္ပူျမိဳ႕တြင္က်င္းပေသာ ဆ႒မအၾကိမ္ေျမာက္ စာေပေဟာေျပာပြဲမွတ္တမ္း

မေလးရွားနိဳင္ငံ၊ ကြာလာလမ္ပူျမိဳ႕တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ ဆ႒မအၾကိမ္ေျမာက္ စာေပေဟာေျပာပြဲ အခမ္းအနားကို ၂၀၁၃ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၁)ရက္ေန႔တြင္ SM ကုန္တိုက္ခန္းမ၌ က်င္းပခဲ့သည္။ အခမ္းအနားတြင္ ဆရာဦးသက္ေဆြမွ အဖြင့္အမွာစကားေျပာၾကားျပီး၊ စာေရးဆရာမ မစႏၵာမွ ၀တၳဳတပုဒ္ကို ဖန္တီးျခင္း ေခါင္းစဥ္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ စာေရးဆရာ ေက်ာ္ရင္ျမင့္မွ ဘ၀ဇာတ္ခံုေပၚက ေခတ္သစ္ပံုျပင္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ စာေရးဆရာ ခင္ေမာင္ညိဳ (ေဘာဂေဗဒ)မွ အေျပာင္းအလဲအား ရွာၾကည့္ျခင္းႏွင့္ ေဘးမွရပ္ၾကည့္သူ၏ အျမင္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္လည္းေကာင္း  ေဟာေျပာခဲ့ၾကသည္။

စာေရးဆရာမ မစႏၵာမွ ၀တၳဳတပုဒ္ကို ဖန္တီးျခင္း ေခါင္းစဥ္ကို ပထမဆံုးေဟာေျပာခဲ့သည္။ စာေရးဆရာ (၃)မ်ိဳး ရွိသည္။ အခ်ိဳ႕စာေရးဆရာမ်ားသည္ အေျပာေကာင္းသည္၊ စာေရးမေကာင္း၊ အခ်ိဳ႕က စာေရး ေကာင္းသည္ အေျပာမေကာင္း၊ အခ်ိဳ႕က အေျပာလည္းေကာင္း အေရးလည္းေကာင္း ၾကသည္။ စာေရးဆရာ (၃)မ်ိဳးရွိသကဲ့သို႔ စာအမ်ိဳးအစားလည္း (၃)မ်ိဳးရွိသည္။ ပထမတမ်ိဳးမွာ ကြမ္းေရႏွင့္တူေသာ အေပ်ာ္ဖတ္ စာမ်ား ျဖစ္သည္။ ကြမ္းကို အေတာ္အတန္ ၀ါးျပီးလွ်င္ ကြမ္းရည္မ်ားကို ေထြးျပစ္ရသည္။ ၾကာၾကာဆက္၍ ၀ါးျပီးလွ်င္ ကြမ္းဖတ္အားလံုးကို ေထြးထုတ္ျပစ္ရသည္။ အေပ်ာ္ဖတ္သက္သက္ျဖစ္ေသာ စာမ်ားသည္ အရည္လည္းမရ အဖတ္လည္းမရသျဖင့္ ကြမ္းရည္တူေသာ စာျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဒုတိယ စာအမ်ိဳးအစားမွာ ၾကံရည္ႏွင့္တူေသာ စာျဖစ္သည္။ ၾကံကို အရည္ညွစ္လွ်င္ အဖတ္ကိုျပစ္ရျပီး၊ အရသာ ရွိေသာ ၾကံရည္ကိုေသာက္ရသည္။ ၀တၳဳသည္ ၾကံရည္နွင့္တူေသာ စာျဖစ္သည္။ အသိုင္းအ      ၀ိုင္းႏွင့္ ေရးဖြဲ႔ထားေသာ ၀တၳဳတပုဒ္တြင္ မလိုအပ္သည္မ်ားကိုဖယ္၍ ၾကံရည္ႏွင့္တူေသာ အႏွစ္သာရရွိသည့္ စာမ်ား မွတ္သားစရာက်န္သည္။ တတိယစာ အမ်ိဳးအစားမွာ နိဳ႕မလိုင္ႏွင့္တူေသာ စာျဖစ္သည္။ ထိုစာမ်ိဳးသည္ အရည္ေရာ အဖတ္ပါရေသာ အာဟာရျပည့္၀သည္ စာေပျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။

၀တၳဳေရးျခင္းကို ငါးဖမ္းျခင္းႏွင့္ နိဳင္းျပခဲ့သည္။ ၀တၳဳတိုေရးျခင္းသည္ မွိန္းႏွင့္ထိုး၍ ငါးဖမ္းျခင္းႏွင့္တူသည္။ ငါးကိုေစာင့္၍ ခ်က္ေကာင္းမိေအာင္ မွိန္းႏွင့္ထိုးနိဳင္မွ ငါးတေကာင္ရသည္။ ထို႔နည္းတူပင္ ၀တၳဳတိုေရးသူ သည္ ငါးရေအာင္ ထိထိမိိမိေရးနိဳင္ရသည္။ ၀တၳဳရွည္ေရးျခင္းသည္  ပိုက္ကြန္ျဖင့္ ငါးဖမ္းျခင္းျဖစ္သည္။ ပိုက္ကြန္ျဖင့္ ငါးဖမ္းလွ်င္ အေကာင္ေရမ်ားစြာ ရသကဲ့သို႔ ၀တၳဳရွည္ေရးသားျခင္းျဖင့္ စာေရးသူေပးလိုေသာ မက္ေဆ့မ်ားကို မ်ားမ်ားေပးနိဳင္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း တခါတရံ ေရသာက်ယ္၍ ငါးမရတာမိ်ဳး ျဖစ္နိဳင္သည္။ စာေရးမည္ဆိုလွ်င္ မိမိပိုင္နိဳင္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ထိထိမိမိေရးနိဳင္ပါလွ်င္ ငါးမ်ားမ်ား ရနိဳင္သည္။ ၀တၳဳေရးျခင္းသည္ ရင္ထဲမွစကားကို စာျဖင့္ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ စာေရးသူနွင့္သိေသာ လူမ်ားအေၾကာင္းကို အျခားသူမ်ားသိေအာင္ စာေရးေျပာျခင္း၊ မွ်ေ၀ခံစားနိဳင္ေအာင္ ေရးျခင္းျဖစ္သျဖင့္ အတင္းေျပာျခင္း ဟုဆိုနိဳင္ သည္။ စာေရး၍အတင္းေျပာျခင္း၊ မိမိသိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အမ်ားသိေအာင္ေရးျခင္း၌ ရသပါ ေအာင္ေရးရသည္။ ေတြးရပါသည္။ အေတြးမွန္မွ အေရးမွန္မည္ဟု ဆိုပါသည္။

စာေရးရာတြင္ မိမိကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ၾကံဳရေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အေျခခံ၍ေရးမွသာ ထိထိမိမိ ေရးသားနိဳင္ေၾကာင္းကို ဆရာမ မစႏၵာက သူမ၏ ဆ႒ဂံ၀တၳဳ ေရးျဖစ္ခဲ့ပံုႏွင့္ ဥပမာေပး ေဟာေျပာခဲ့သည္။ မစႏၵာသည္ စာစေရး၍ နံမည္ရခါစ အခ်ိန္တြင္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္မ်ား၏ ဘ၀အေၾကာင္းကို ၀တၳဳ ေရးခ်င္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္၀န္ေဆာင္ဖူးသည့္ အေတြ႔အၾကံဳမရွိသျဖင့္ ေရး၍မရခဲ့။ ေဆးေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္အတူ ေမြးခန္းသို႔လိုက္၍ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္မ်ား ကေလးေမြးသည္ကို သြားၾကည့္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ မီးဖြားသည့္ မိခင္မ်ားအေၾကာင္း မေရးနိဳင္ခဲ့ပါ။ ဆရာမ မစႏၵာကိုယ္တိုင္ အိမ္ေထာင္က် ကေလးေမြးျပီး၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား စံုလာေသာအခ်ိန္ေရာက္မွ ကိုယ္၀န္ ေဆာင္မိခင္ဘ၀ကို သရုပ္ေဖာ္ထားသည့္ ဆ႒ဂံ ၀တၳဳကို ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္တကယ္သိေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေရးသင့္ေၾကာင္းႏွင့္ မသိေသာအေၾကာင္းအရာကို ေရးလွ်င္ မပီျပင္နိဳင္ေၾကာင္း ေဟာေျပာအၾကံေပး ပါသည္။

ဆရာမ မစႏၵာမွ သူမေရးခဲ့ေသာ ၀တၳဳအခ်ိဳ႕အေၾကာင္း မွတ္သားစရာမ်ားကို ေဟာေျပာခဲ႔ျပီး၊ ေငြတာရီ ေရးစပ္ခဲ့ေသာ သာသည့္ေျမသို႔ ကဗ်ာေနာက္ဆံုးပိုဒ္ျဖစ္သည့္
သူ႔ေျမမွာ ျဖဴျပာပြင့္ရင္ျဖင့္
ငါ့ေျမမွာ နီ၀ါတင့္ရမေပါ့
အခြင့္အခါ ေမွ်ာ္လို႔
ဥယ်ာဥ္ေတာ္ သာယာေရးကိုလ
ရွဳျမင္ေမွ်ာ္ ခါခါေတြးပါလို႔
မေႏွးပင္ အားအင္ထုတ္လို႔ရယ္
ေပါင္းႏုတ္ဖို႔ခဲ။ ကိုရြတ္ဆို၍